Mag ik me even voorstellen
Beste mensen,
Alweer een maand of wat kijk ik regelmatig op onweeronline.nl rond en het werd tijd me te regeistreren.
De site vind ik boeiend. Er is altijd wel iets dat de moeite van het lezen waard is. In elk geval mijn complimenten voor de opzet ervan en de vele waardevolle bijdragen van gebruikers.
Ik wil mezelf geen weeramateur noemen, maar wel een hoogst geinteresseerde in het weer en alles eromheen.
Ik heb dan ook heel wat weersites in mn favorieten en loop die dagelijks allemaal even na. Vooral bij spannend weer natuurlijk.
Ik sta ervan te kijken hoe serieus veel mensen 'het weer'als hobby beoefenen.
Zelf heb ik wel een stationnetje, waar ik van alles kan meten, maar het is nog niet gekoppeld aan mn pc. Daarvoor heb ik een meer geavanceerd systeem nodig en dat gaat er zeker komen.
Zoals zo veel mensen heb ik iets met onweer. Als er onweer dreigt dan raak ik daarvan als zovelen in een opgetogen stemming en lijken al mijn zintuigen te voelen wat er aan zit te komen. Helaas hebben we dit jaar hier in Midden-Delfland nog niet veel gehad.
Wel moet ik bij elk onweer vaak denken aan een voorval lang gelden op een camping in Bretagne. Ik denk dat ik daar tenauwernood aan de dood ben ontsnapt door tijdig in mn auto te gaan zitten.
Onweer kan daar ongewoon hevig en langdurig zijn. Soms kan het uren aanhouden. We kampeerden in een tent en er barstte een enorme bui los, die er al de hee middag aan zat te komen. Het was savonds een uur of 11. Enthousiast begon ik fotos te maken van het geweld om mij heen, maar mijn vriendin werd er zo zenuwachtig van dat ze in de auto ging zitten. De auto stond pal voor de tent. Ik besloot ook maar in te stappen en kort daarna sloeg de bliksen in, met een oorverdovende klap. Er was geen schade of zo, maar toen we weg gingen en de tent gingen inpakken een paar dagen later vond ik iets merkwaardigs. De tenst stond met nylon haringen in de zandgrond. Een aantal haringen naast elkaar verpulverden tot korreltjes toen ik ze eruit wou trekken. Het was net of ze volledig weg gerot waren.
Ik kon ze in mn handen verkruimelen. Vrij zeker is op die plek de bliksem ingeslagen en zijn de haringen een korte tijd enorm heet geworden. Achteraf besefte ik dat het goed was dat ik net op tijd in mn auto zat.
Een ander spectaculair onweerverhaal vertel ik nog wel een keer.
Zo zie je maar, iedereen heeft zo zijn eigen binding met onweer.
Alweer een maand of wat kijk ik regelmatig op onweeronline.nl rond en het werd tijd me te regeistreren.
De site vind ik boeiend. Er is altijd wel iets dat de moeite van het lezen waard is. In elk geval mijn complimenten voor de opzet ervan en de vele waardevolle bijdragen van gebruikers.
Ik wil mezelf geen weeramateur noemen, maar wel een hoogst geinteresseerde in het weer en alles eromheen.
Ik heb dan ook heel wat weersites in mn favorieten en loop die dagelijks allemaal even na. Vooral bij spannend weer natuurlijk.
Ik sta ervan te kijken hoe serieus veel mensen 'het weer'als hobby beoefenen.
Zelf heb ik wel een stationnetje, waar ik van alles kan meten, maar het is nog niet gekoppeld aan mn pc. Daarvoor heb ik een meer geavanceerd systeem nodig en dat gaat er zeker komen.
Zoals zo veel mensen heb ik iets met onweer. Als er onweer dreigt dan raak ik daarvan als zovelen in een opgetogen stemming en lijken al mijn zintuigen te voelen wat er aan zit te komen. Helaas hebben we dit jaar hier in Midden-Delfland nog niet veel gehad.
Wel moet ik bij elk onweer vaak denken aan een voorval lang gelden op een camping in Bretagne. Ik denk dat ik daar tenauwernood aan de dood ben ontsnapt door tijdig in mn auto te gaan zitten.
Onweer kan daar ongewoon hevig en langdurig zijn. Soms kan het uren aanhouden. We kampeerden in een tent en er barstte een enorme bui los, die er al de hee middag aan zat te komen. Het was savonds een uur of 11. Enthousiast begon ik fotos te maken van het geweld om mij heen, maar mijn vriendin werd er zo zenuwachtig van dat ze in de auto ging zitten. De auto stond pal voor de tent. Ik besloot ook maar in te stappen en kort daarna sloeg de bliksen in, met een oorverdovende klap. Er was geen schade of zo, maar toen we weg gingen en de tent gingen inpakken een paar dagen later vond ik iets merkwaardigs. De tenst stond met nylon haringen in de zandgrond. Een aantal haringen naast elkaar verpulverden tot korreltjes toen ik ze eruit wou trekken. Het was net of ze volledig weg gerot waren.
Ik kon ze in mn handen verkruimelen. Vrij zeker is op die plek de bliksem ingeslagen en zijn de haringen een korte tijd enorm heet geworden. Achteraf besefte ik dat het goed was dat ik net op tijd in mn auto zat.
Een ander spectaculair onweerverhaal vertel ik nog wel een keer.
Zo zie je maar, iedereen heeft zo zijn eigen binding met onweer.
